Yargıtay: “Ölünceye Kadar Bakma” Sözleşmesinde Haklılık Kararı

Yaşlı bir dedenin, ölünceye kadar bakım karşılığında torununa verdiği arsa üzerine kurulan anlaşma, verilen sözlerin tutulmaması nedeniyle mahkemeye taşındı. Dede; bakım yükümlülüğünü yerine getirmediğini iddia ettiği torunundan sözleşmenin feshi ve tapu kaydının iptalini talep etti.

Dava sürecinde taraflar arasındaki ihtilaf, mahkeme ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarıyla şekillendi; dosya nihayetinde Yargıtay 7. Hukuk Dairesi ve Hukuk Genel Kurulu gündemine geldi. Genel Kurul, emsal niteliğinde bir değerlendirme yaparak dedeyi haklı buldu.

Mahkeme Bulguları ve Genel Kurul’un Değerlendirmesi

Kararda, bakım borçlusunun yükümlülüğünün; bakım alacaklısını aile içine alma, ikametgah temini, besleme–giydirme, hastalığında tedavi sağlama ve manevî yardımı kapsadığına vurgu yapıldı. Ayrıca, bu tür sözleşmelerde bakım alacaklısının akit anında özel bakıma muhtaç olması gerekmediği belirtildi.

Dosyada sunulan tanık ifadeleri, davacının beklediği manevî desteğin torun tarafından sağlanmadığını gösterdi. Bu tespitler ışığında tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği, ayrıca 6098 sayılı Kanun’un ilgili maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen şartların oluşmadığı sonucuna varıldı.

Kararın Önemi

Genel Kurul’un oybirliğiyle aldığı karar, ölünceye kadar bakma sözleşmelerinin kapsamına ilişkin emsal teşkil edecek nitelikteydi. Karar, bakım borcunun kapsamının akdin başında veya devamında kesin sınırlarla belirlenemeyeceğini, bakım alacaklısının hayatı boyunca ortaya çıkabilecek ihtiyaçların gözetilmesi gerektiğini vurguladı.

Özetle, mahkeme süreci; verilen bakım sözünün yerine getirilmemesi durumunda tapu iptali ve tescil taleplerinin hukuki zeminini güçlendiren bir içtihatla sonuçlandı ve dede lehine karar verildi.